شبی مولانا سخت دلتنگ گشته بود٬
دستش به خایه ها مالیدندی و قلم به دست گرفتندی و شعر سرودندی از برای یار خنگولش بدین مضمون:
سلام من به تو ای یار خنگول
اگر رخصت دهی گویم برایت وصف شومبول
دل دولم برایت تنگ گشته
از آن ناز و ادا وزآن تکان ها منگ گشته
بیا و خیره شو تو به رخ من
برایم پند گوی و خور مخ من
که مخ را نیمه شب با پا چلوندی
درونش تا سحر ک س شعر چپوندی
مخم از دستت ای یارم به گا رفت
نمیدانی که فکرم تا کجا رفت
ولی امشب مخم دلتنگ گشته
نگو قلبم برایت سنگ گشته
زبس گفتی در گوشم تو داستان
نشد فرصت که گویم وصف پستان
شده ریده به اعصابم یه باره
اگر فرصت شود گویم برایت شعر دوباره
و سر قلم با خشتکش پاک کردندی و دفتر بی مهابا ببست.
مولانا شبی با فلان راست سرگردان در خانه این ور و آنور میرفت ... به ناچار به پنج دری رفت و قصه اینگونه آغاز کرد:
نمیدانم چرا ک ی رم به سختی راست گشته
رخم رنگش سفید چون ماست گشته
زند چیزی درون خشتکم وول
خودم دانم که چیزی نیست جز دول
فراق کس مرا دیوانه کرده
به آنی کون ک ی ر م پاره کرده
طلب دارم کسی همچون گل یاس
سفید و پاک و نورانی چو الماس
گذارم ک ی ر خود را اندرونش
بمالم دست خود را بر برونش
از او جفتک زدن از من تلمبه
به او گویم بکن کونت قلمبه
کنم کونش به آنی بی سخن٬ تر
کند از درد کون یکباره ار ار
کشم آه و کنم ناله
برون آرم سرش را من ازآن چاله
گذارم ک ی ر خود را بین پستانش
و شاید هم بگیرم آن دو دستانش
مولانا هنوز قصه به پایان نبرده بود که ک ی ر خود را آش و لاش در دستان و آبش را پخش و پلا بر قالیچه یادگار پدر یافت.. سخت برخود شرمسار گشت٬ ک ی ر خود درون شلوار رها کرد و با دستمال کاغذی به جان قالیچه افتاد ...
روزی مولانا نوت بوک خویش بر شانه گرفت و به تلفن خانه ...آباد عزیمت نمود و به اینترنت وارد گشت با فن آوری دایال آپ . هر جه وبگاه میشناخت وارد شد و با The requested page is Forbidden مواجه گشت گویی که ساماندهی گشته بودند یاد آن یار قدیمی افتاد وبلاگش باز نمود و او را ساماندهی نشده یافت خوشحال گشت ضرب و المثل دید از شایان شعری سرود از برایش دقایقی چند گذشت و پاسخی از او و پستی که همی خوشحال بود از حاضر جوابی.
جمله من هم در جوای کم نیاوردم و شعر گفتم. شایان مولانا را سخت گران آمد پاسخی داد و دگر جوابی نگرفت پس از برای او غزلی سرود با این مضمون:
عزیزم بار اول جل نمودی
به وبلاگ آمدی کل کل نمودی
همی گفتی که من هم شاعر هستم
دهان او همی یکباره بستم
اگر شعری سرود دادم جوابش
درین دنیا همی بردم ثوابش
ز اشعارت بسی خوشحال گشتی
نفهمیدی که شعرت داشت نشتی
نشستم تا بگویی شعر بازم
که تا رویت دراین جا کم بسازم
دگر شعری نگفتی از برایم
که از خجالت اینجا درآیم
مشو نالان ز حرفهایم عزیزم
مگو با او ازین پس میستیزم
تو بیش از من همی در بازی هستی
مدیر مکتب مجازی هستی
چه میفهمم عزیزم من ریاضی
چه میدانم که چیست درس مجازی
شلیله تو مدیر پایگاهی
همی دارنده یک جایگاهی
مکن پایت همی در کفش بنده
میانداز این حقیر بر روی دنده
همی دانم توانی که در اینجا ببندی
عزیزم من غلط کردم فقط گفتم بخندی
نوشتم شعرها با قلم بیک
بیا با هم کنیم تبادل لینک
همی دانم شلیله خیلی مردی
امیدوارم تو را بینم تو کوی سهروردی
همه اهل و اهالی میکند داد
قدومت خوش به شهر کس شعر آباد
*********************************
عزیزم فکر نکن که شاعر هستی
چو من در این زمینه ماهر هستی
اگر در باغ شعر چیدی گلش را
نخوردی همچو من خاک و خلش را
مولانا را گفتند : ای شیخ شیرین زبانی هایت مارا یاد ایرج میرزای خدا بیامرز میاندازد
چه زیبا وصف حال میکنی.
روی مولانا چون لبو قرمز گشت و برافروخته شد و سراسیمه دفتر شعر کس شعر آبادی خود گشود و بلند کس شعری سرود اینچنین:
دردم آمد من ازین تشبیه زیاد
قبل از آنکه شعر گویم روح ایرج شاد باد
من کجا و ایرج کونی کجا؟!!
ای که میگویی چو اونم من کجا و او کجا
او که صبح تا شام پی کون بازی است
کی ازین تشبیه او هم راضی است!!!؟
منتظر تا یک خری دولا شود
یا سوار کون آن مولا شود
کی بگفتم این چنین من آیه؟!!
کی چو او کردم فقط من وصف حال خایه
کی نشستم من به زیر سایه؟!!
کی بکردم من زن همسایه؟!!
من اگر شاعر شدم علت فقط سکینه است
کی دلم از دست دوستان بابام پر کینه است؟!!
کی شدم از کون دادن عقده ای؟!!!
کی چو ایرج در محافل مدعی؟!!
من اگر شاعر شدم کونم همی آکبند بود
نه چو او کز دادن به این و آن خرسند بود
کی برای چشم یارش گریه کرد؟!!
کی خودش را از برای دوری او پاره کرد؟!
کی گلویش بهر او پر بغض گشت؟!!
کی همی گفت کاش منزل بود رشت؟!!
من اگر شعری سرودم از برای خنده است
آن سکینه آن گل زیبا امید بنده است
من اگر یادی از آن بلبل کنم
گر کمی صحبت از آن سنبل کنم
میدهم جانم برای یار خویش
نی چو ایرج بهر رفع کار خویش
من اگر صحبت ز دستانش کنم
گر وجودم را فدای آن دو پستانش کنم
چون ندارم جز سکینه هیجکس
نه چو آن ایرج که رحمی نا کند بر هیچکس
آنکه حتی درب مهمان تر نمود
درب آن خانه به روی هر خر کونی گشود
ایرج اینجا نیست تا بازی کند
ورنه خود را پاره میکرد تا منم راضی کند
من نگفتم تا بلرزد روح او در قبرخویش
زرد گردد روی آن بیچاره همچون رنگ جیش
من اگر چیزی بگفتم از برای آبروست
تا نگوئید این الاغم مثل اوست
سپس در دل به ریش ایرج خنده ای کرد و دفتر ببست.
به من گفتی نخور غصه عزیزم
گذارم بر دهانت آن دو پستان تمیزم
به من گفتی عزیزم راضی هستم
همی آماده این بازی هستم
به من گفتی که موشم موش نازم
دلم را بر بناگوشت ببازم
بیا و لب بگیر از من گل من
کمی مالش بده تو قنبل من
به من گفتی چرا گفتی سکینه
حالا فکر میکنند هستم سه سینه
عزیزم من دوتا به زور دارم
دوتا پستان ریز بور دارم
عزیزم آخر این دیگر چه نام است
نزن گازش الاغ هنوز خام است
به تو گفتم که آن را خام خواهم
از آن لبهای زیبا کام خواهم
یهو آهی کشیدی از ته دل
کمی اخمو سپس گفتی مشگل
به من گفتی کمی دارم شکایت
کمی خسته شدم از این حکایت:
اگر بینی همش تو ناز بنده
اگر فحش میدهم هستم یه دنده
نگو یارم دلش بدجور سنگه
همش با قلب من در حال جنگه
بخوان حرفم تو از برق چشانم
بدان این دل برایت سخت تنگه.
نمیدیدم چشانت از ته دل آه کشیدم
رخ زیبایت ای گل من بروی ماه کشیدم
نصفه شبی مولانا در وصف سنبل مودبو با شخصیتشان شعری سرودند:
همی سنبل شده رستم دستان
چو من گفتم برایش وصف پستان
بگفتم من ازان پستان ریزت
از آن بازو از آن پهلو از آن پای تمیزت
چو رستم همچو سیخی قد علم کرد
تو فریادی زدی:گوه خورد غلط کرد
مثه یک گاو نر آشفته گشتش
درون شرت خزیدو خفته گشتش
وباز:
سنبلم در دامت افتاده قشنگ
چون به تو گفتم فقط خندیدو گفتی مشنگ
من به تو گفتم که می خواهم یه ماچ
گفتی آن سنبل کنم من قاچ قاچ
گفتمت ای یار ناز بی مو
گفتی ای حمال برو نیست خبری از لیمو
قهر کردم ناز کردم با ادا و عشوه ات با چه مکافاتی
عاقبت ک۳ لیسیو آغاز کرم
*************************************
گفتی مرا اشعارم سلیس بود
هدیه ام بر لای پایت لیس بود
گرکه میخواهی بگویی خفه شو
پس همینجا گیر سرش را چپه شو
************************************
هی به من گفتی چرا شیرین زبانی میکنی
با زبانت بر فلانم مهربانی می کنی
آخر این شیرین زبانی ها جه سود؟!
کاشکی واقعا زبانت بر نانازم میبود
چشم انتظار قدم هایت شاید شبی، روزی، وقتی بسویم میایی و محو میشوی در آیینه آیینه بخار گرفته دلم میلرزد اما ... تنها خود میدانم مات می ایستم.
برایت عاشقی دیوانه هستم
بدون تو خفن آواره هستم
من امشب می، خورم با یادت ای گل
سخن گویم برایت همچو بلبل
نگاهی میکنی بر سنبل من
کمی دست میکشی برقنبل من
به یادت سنبلم دیوانه گشته
دراین شهر غریب آواره گشته
بیا آزاد کن تو سنبلم را
کمی مالش بده تو قنبلم را
همی گفتی به من خیال باطل
مکن کاری شوم امروز قاتل
میارم قیجی خیاطی ام را
ببرم سنبل داهاتیت را
بگفتم ای گلم تهرانیم من
بدون سنبل هم عرفانیم من
بیا تا از لبانت می، بنوشم
یواشی از مموکت شیر بدوشم
تو گفتی ای پسر خیلی الاغی
برو گمشو وگرنه بد چلاقی
کمی شرم و حیا هم خیلی خوبه
بابا تو آبروت انگار تو جوبه
بگفتم ای طلای ناب بازار
خدا قهرش میاد نده منو آزار
منه نفله بدون تو چلاقم
خودم خوب میدونم خیلی الاغم
برات ناز میکنم مثله یه بره
بذار بخورمت فقط یه ذره
یهو اون قیچی ات را تیز کردی
بدون حرف بسویم خیز کردی
بریدی سنبل خوش قامتم را
گرفتی بر کف دست سنبلم را
فغان کردم ز درد و خون بسیار
تو میخندیدی و خوش بودی انگار
مولانا همی در باغ قدم میزد زیر درخت خرمالو نشستندی و فی وصف خوابش شعر سرودندی:
شبی در رختخواب خوابت رو دیدم
تورا در پارک سرد آشفته دیدم
در آغوشم مچاله همچو جوجه
توی پارک بد شده بودیم سوژه
به من گفتی بهم یک لب عطا کن
همی گفتم که لب را میدهم لیکن وفا کن
لبم را خوردی و هی گاز گرفتی
دولم را با ادا و ناز گرقتی
مرا محکم بچسبوندی به دیوار
ولی از بخت بد گشتیم بیدار